«کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه های خشک کویر می کرد.:.کاش دل ها آنقدر خالص بودند که دعا ها قبل از پایین آمدن دستها مستجاب می شدند.:.کاش مهتاب با کوچه های تاریک شب آشنا تر بودند.:.کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد.:.کاش در قاموس غصه ها،شکوه لبخند در معنی داغ اشک گم نمی شد.:.کاش مرگ معنای عاطفه را می فهمید.کاش کاش کاش...»